Dün buraya çok mutluyum yazarken aslında farkındaydım mutlaka beni öküz gibi mutsuzluğun içine sokacak birşeyler olacağını.Şuan ne kadar çok mutsuzum desem azdır.Ölümüne mutsuzum.Neden mi?
Benim yaşım 21.Ve ben dün hayatımda İLK defa konsere gittim.İlk defa ya millet bu yaşta kaçıncı konserini izliyodur belki benim ilkti. Zar zor izin aldım annemlerden.A kişisi ve onun arkadaşlarıyla gittik işte.Bizim evden konser alanı 1 saatten fazla.Konser 9.30da başladı ve benim 11.30dan önce evde olmam gerekiyodu.
Düşünün salaklığı ne eğlendiğimi anladım ne birşey.Tam havaya girdik gitmek zorundaydım.İlk tek gidecektim sonra tutturdular beraber kalkalım diye.Orada en büyük benim(yaş olarak) ama sadece benim eve yetişmem gerekiyo.Kendimi ne kadar ezik büzük hissettim anlatamam ya.O karmaşadan kurtulmamız uzun zamanımızı aldı.Konser alanının dışına çıktığımızda saat 11di.Yarım saat vardı.Tüm izmir seferber oldu bana resmen.Taksiye bi dünya para ödeyerek 11.20de eve ulaştık.Kapının önüne kadar bıraktılar sağolsun.
Tabi bu A. kişisine karşı yaptıkları hareketlere karşı onları kıskanmamamı sağlamıyor.O konudada doluyum aslında. Ama konumuz bu değil şimdi.Eve girdim babam hiç birşey demedi ama ben gelmeden annemi yemiş bayaa. Bir daha gitmesin bir yere demiş.Burdan babama sesleniyorum.HEEEEYYY ben gencim baba.
Hani sende öyleydin bir zamanlar.Gezip tozuyodun annemle gönlünce.Bu özgürlüğü niye bana sağlamıyosunuz ya.
Sayenizde emekli hayatı yaşıyorum ben.Ot gibiyim hirbiryere gidemiyorum.Ama sevgilim o rahat arkadaşlarıyla her yeri gezmek istiyo.Ve benim onun yanında olmam gerekiyo.ONU KAYBETMEK İSTEMİYORUM ÇÜNKÜ.Ama ama siz bunu anlamıyosunuz. Kazanıp başka şehire gitmediğim güne lanet olsun ya.OOOOOOfffffffffff.Ağlamaktan yoruldum şuan.Ölmek istiyorum.
Dün konserde A. kişisinin omzunda çok mutluydum.Bunu bir daha tekrarlayamıcağımı bilmek çok acı.Mutsuzum.Kötüyüm.Ölmek.İstiyorum.
